Λίγο πριν την τελική απόφαση του ΣτΕ για το Mall, είμαστε στην ευχάριστη θέση να παρουσιάσουμε τη μασκώτ του facthemall. Τον Mallzilla σχεδίασε στο χαρτί και κατόπιν ζωγράφισε στον τοίχο έξω από το Mall η graffiti artist Joad.  Την ευχαριστούμε – το έκανε για εμάς δωρεάν.

Το βράδυ της 24ης Νοεμβρίου, την ώρα που δεκάδες χιλιάδες ποδοσφαιρόφιλοι συνέρρεαν στο ΟΑΚΑ για να παρακολουθήσουν τον αγώνα Παναθηναϊκός – Μπαρτσελόνα, μια ομάδα κομάντο αποτελούμενη από μέλη του facthemall και από τη Joad προσέγγισε τον τοίχο του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου, ακριβώς κάτω από το Mall, και ζωγράφισε τον Mallzilla. Ήταν η πρώτη, έστω μικρή, ακτιβίστικη δράση του facthemall.
Η ημερομηνία δεν ήταν τυχαία. Λίγες ώρες μετά, στις 25 Νοεμβρίου, το Mall έκλεισε πέντε χρόνια παράνομης λειτουργίας. Υπενθυμίζουμε το διπλό παράδοξο:
1ο παράδοξο: Το Mall έκανε εγκαίνια ως ολυμπιακό έργο παρότι οι Ολυμπιακοί είχαν γίνει δύο χρόνια νωρίτερα (!).
2ο παράδοξο: Το Mall έκανε εγκαίνια παρουσία υπουργών και πολιτικών παρότι σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ (η οποία ουδέποτε έπαψε να ισχύει) ήταν αυθαίρετο και αντισυνταγματικό.
Όπως λέγαμε και παλιότερα, Μην Αφήσεις τη Δίκη του Mall να Γίνει Νύχτα. Ο Mallzilla περιμένει τις ιδέες και τη συμμετοχή σας…

Δύο πρωθυπουργοί, επτά υπουργοί, ένας δήμαρχος και ο πιο πλούσιος Έλληνας στον κόσμο… Όλοι μαζί κόπιασαν για να χτίσουν το μεγαλύτερο “αυθαίρετο” της Ευρώπης. Πέντε χρόνια μετά τα εγκαίνια, σε συνθήκες απόλυτης σιωπής των ΜΜΕ, η τύχη του Mall πρόκειται να κριθεί από την Ολομέλεια του ΣτΕ. Μόνο που σε αυτή τη δίκη αυτό που παίζεται είναι πιο μεγάλο κι από το ίδιο το Mall…

Πολλοί ίσως ξέρετε το Mall Athens μόνο ως το μεγαλόπρεπο εμπορικό κέντρο στο Μαρούσι – «το πιο μεγάλο της νοτιοανατολικής Ευρώπης».

Παράλληλα, όμως, πρόκειται για το μεγαλύτερο ίσως σκάνδαλο της τελευταίας εικοσαετίας.

Σκάνδαλο πολιτικό – γιατί έβαλαν την πλάτη τους δύο πρωθυπουργοί (Σημίτης και Καραμανλής), και μερικοί από τους κορυφαίους υπουργούς διαδοχικών κυβερνήσεων. Γιατί χρησιμοποιήθηκε ως πρόφαση η «εθνική ιδέα» των Ολυμπιακών Αγώνων.

Σκάνδαλο επιχειρηματικό – γιατί το «μεγαλύτερο αυθαίρετο της Ευρώπης» χτίστηκε από τον Όμιλο Λάτση (που ανήκει σε έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο), στον οποίο μεταξύ άλλων «δόθηκε δώρο μια υπεραξία 145 δισ. [δρχ.]«. Δεν το λέμε εμείς – ο σημερινός πρωθυπουργός το είπε – ιδού το βίντεο!

Σκάνδαλο οικολογικό – γιατί βασίστηκε σε πλειάδα παράνομων αντιπεριβαλλοντικών διατάξεων.

Στις 9 Οκτωβρίου η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας πρόκειται να εκδικάσει την υπόθεση του Mall, μετά από συνεχείς αναβολές – μιλάμε για μια προσφυγή που κατατέθηκε το 2003!

Η ομερτά των ΜΜΕ

Τα ΜΜΕ φρόντισαν γι αυτό. Επί 9 χρόνια, και ενώ το σκάνδαλο βρισκόταν σε διαρκή εξέλιξη, αποσιώπησαν με κάθε τρόπο την ύπαρξή του. Ακόμα και σήμερα κάνουν το ίδιο: Αγνοούν τη δίκη στην Ολομέλεια του ΣτΕ. Ίσως επειδή αυτό που διακυβεύεται σε αυτή είναι τόσο κρίσιμο…

Αν χάσει ο Λάτσης…

Αν o Όμιλος Λάτση χάσει, θα πρέπει είτε να γκρεμίσει (!) το Mall, είτε (το πιθανότερο) να πληρώσει στο Δημόσιο πρόστιμα για κάθε αυθαίρετο τετραγωνικό (από τα χιλιάδες…).

Πέρα από το Mall: Το μεγάλο διακύβευμα

Όμως, στη δίκη του Mall παίζεται κάτι μεγάλο, κάτι πιο μεγάλο κι από το ίδιο το σκάνδαλο. Εδώ είναι το μυστικό: Το 2003, η τότε κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει το «πρόβλημα» με την αντισυνταγματικότητα του Mall, σκαρφίστηκε ένα τέχνασμα ώστε να περνάει αντισυνταγματικές υπουργικές αποφάσεις χωρίς να μπορεί το ΣτΕ να τις κρίνει. Από τότε, η εξωφρενική πατέντα δουλεύει συνέχεια: χθες εκτροπή Αχελώου, σήμερα ίσως Βοτανικός, αύριο Ασωπός…

Αυτό διακυβεύεται στη δίκη του Mall: Θα επιβιώσει το ΣτΕ, η μόνη αρχή που μπορεί να σταματάει τις εκάστοτε κρατικές αυθαιρεσίες; Ή θα χάσουμε οι πολίτες ένα από τα πιο αποτελεσματικά μέσα που μας απέμεινε….

Επειδή κανείς πλέον δεν αμφισβητεί ότι αυτό το περιουσιακό στοιχείο του Δημόσιου Οργανισμού μεταβιβάστηκε από τη Διοίκηση του ΟΕΚ στον ιδιώτη σε εξευτελιστική τιμή, δηλαδή σύμφωνα με τον 6ο τακτικό ανακριτή στο 10% της αξίας, ζημιώνοντας τον Δημόσιο Οργανισμό που εποπτεύετε κατά 295.000.000 ευρώ, θα έπρεπε να έχετε καταθέσει την απαραίτητη αγωγή ώστε να εισπραχθούν.

Η ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας

Την Παρασκευή 5 Μαρτίου, στην κατάμεστη (παρά τις απεργιακές κινητοποιήσεις που δυσκόλευαν τη μετακίνηση στο κέντρο της Αθήνας) αίθουσα του Συμβουλίου της Επικρατείας, παρακολουθήσαμε από κοντά την εκδίκαση της υπόθεσης για την αντισυνταγματικότητα του Mall, και συγκεκριμένα τον εισηγητή Νίκο Ρόζο να ζητάει από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας να κρίνει τον νόμο, βάσει του οποίου ανεγέρθηκε το εμπορικό κέντρο, αντισυνταγματικό και το ίδιο το Mall παράνομο. Η απόφαση των δικαστών αναμένεται να ανακοινωθεί σε διάστημα όχι μικρότερο από δύο μήνες.

Σχετικά με την τελική εισήγηση και τη σημασία της δίκης, διαβάσαμε και σας παραθέτουμε τη σχετική ανακοίνωση του δημοτικού συνδυασμού του Δορύλαου Κλαπάκη «Για ένα Νέο Μαρούσι». Ο κ. Κλαπάκης, όπως είναι γνωστό, ήταν εκείνος που ξεκίνησε τη δικαστική μάχη εναντίον του Mall και του Ομίλου Λάτση.

ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ «Για ένα νέο Μαρούσι»

Η Δίκη της 5ης Μαρτίου, το ΜΩΛΛ, η Βουλή και η Συνταγματική νομιμότητα

Την 5η Μαρτίου συζητήθηκε η ενώπιον της Ολομελείας του ΣτΕ αίτηση ακυρώσεως των κ.κ. Δορυλάου Κλαπάκη και Παναγιώτη Θεoδωρόπουλου την οποία συνυπέγραψε και η Παρέμβαση Πολιτών Αμαρουσίου, (της οποίας οι ανωτέρω δυο προσφεύγοντες είναι και ιδρυτικά μέλη), με Δικηγόρους τους συμπολίτες μας και μέλη του Συνδυασμού μας κ.κ. Παν. Θεοδωρόπουλο και Κατερίνα Ψάλτη, με την οποία προσέβαλλαν στο ΣτΕ νόμο βάσει του οποίου χορηγήθηκε από την Βουλή… οικοδομική άδεια στο ΜΩΛΛ, χωρίς καν να τηρηθούν ούτε οι κείμενες πολεοδομικές διατάξεις.

Κατά την εισήγηση του εισηγητή–Συμβούλου κ. Ρόζου, προτείνεται ο νόμος αυτός να κριθεί αντισυνταγματικός και ως εκ τούτου να ακυρωθούν οι επίμαχες διατάξεις, οι οποίες αφορούν την κατασκευή αυτού του Εμπορικού Κέντρου.

Η δίκη αυτή έχει χαρακτηρισθεί από τους επιστημονικούς και νομικούς κύκλους ως δίκη-σταθμός στην ιστορία της Ελλάδος διότι, ανεξαρτήτως του ότι η αφορμή της δικής αυτής ήταν το μη νόμιμο ΜΩΛΛ, το αποτέλεσμα της Δίκης της 5ης Μαρτίου θα καθορίσει επίσης στο πλαίσιο των συνταγματικών επιταγών, την έκταση εκάστης εξουσίας και την δυνατότητα παρέμβασης του πολίτη στο κέντρο των αποφάσεων.

Με απλά λόγια, θα κριθεί εάν η Βουλή έχει την απόλυτη ελευθερία να νομοθετεί αντισυνταγματικά και ανεξέλεγκτα οτιδήποτε, αναιρώντας ταυτόχρονα το δικαίωμα από τον πολίτη της κατοχυρωμένης από το Σύνταγμα δικαστικής προστασίας έναντι των αυθαιρεσιών της Πολιτείας.

Δηλαδή να έχει το δικαίωμα η Βουλή να μπορεί αύριο με νόμο να μεταβάλει π.χ. το Δάσος Συγγρού σε οικόπεδο, την πώληση όλης της έκτασης του σε εξευτελιστική τιμή, δίνοντας ταυτόχρονα με νόμο στον ιδιώτη και οικοδομική άδεια να κατασκευάσει και την βίλα του μέσα στον συγκεκριμένο χώρο, ενώ από την άλλη μεριά, ο Ελληνικός λαός, τα όργανα της πολιτείας και η Δικαιοσύνη εγκλωβισμένοι να παρακολουθούν ανήμποροι αυτή την καταστροφή ως απλοί θεατές.

Από την πλευρά των συμφερόντων του κ. Λάτση, εκτός των άλλων, δικηγόροι ήταν οι καθηγητές του Πανεπιστημίου, κ.κ. Πολίτης, Δελλής και Σπυρόπουλος, οι οποίοι υπερασπίσθηκαν τις θέσεις του κυρίου του έργου. Ανάμεσα στα άλλα που ισχυρίσθηκαν ήταν ότι η Βουλή μπορεί να κάνει ό,τι θέλει (δηλαδή να αυθαιρετεί, να νομοθετεί καταστρατηγώντας κάθε έννοια νομιμότητας και σε αντίθεση με τις συνταγματικές διατάξεις) και όλα αυτά στο βωμό του κέρδους ενός ιδιώτη, χωρίς να έχει δικαίωμα ο πολίτης να προσφεύγει στην Δικαιοσύνη.

Η δίκη της 5ης Μαρτίου, θα μείνει στην ιστορία της Δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας του λαού μας και των πραγματικών συμφερόντων της Εθνικής Οικονομίας.

Η υπόθεση αυτή εν πολλοίς θα κρίνει το μέλλον της χώρας, δίδοντας το δικαίωμα ή όχι στην εκάστοτε σύνθεση της Βουλής να αποφασίζει για την εκποίηση της Ακρόπολης, των Ελληνικών νησιών, του ορυκτού πλούτου της χωράς μας κ.λπ., εξυπηρετώντας τα στενά συμφέροντα ιδιωτών και κερδοσκόπων εις βάρος των Εθνικών μας συμφερόντων και της ποιότητας ζωής δέκα εκατομμυρίων Ελλήνων, δημιουργώντας ταυτόχρονα οικονομικές κρίσεις, όπως αυτή που έχουμε και πληρώνουμε σήμερα όλοι, εξ αιτίας τέτοιων χαριστικών αντισυνταγματικών νομοθετικών ρυθμίσεων.

«Με το πρόσχηµα των Ολυµπιακών Αγώνων χτίστηκε και λειτουργεί το µεγαλύτερο αυθαίρετο της Ευρώπης. Ένα πολεοδοµικό θρίλερ όπου συµπρωταγωνιστούν εταιρείες real estate, κατασκευαστικές και εµπορικές, ο Δήµος Αµαρουσίου, πολιτικοί όλων των κοµµάτων, media. Παράνοµο και αυθαίρετο εξακολουθεί να είναι το εµπορικό κέντρο». Έτσι ξεκίναγε το ρεπορτάζ της ΓΑΛΕΡΑΣ, τον Ιανουάριο του 2006. Το ίδιο ρεπορτάζ, επικαιροποιημένο και με λινκ, το χρησιμοποιούμε στο facthemall για τη βασική περιγραφή της υπόθεσης.

Υπάρχει η διαπλοκή, και πάνω από τη διαπλοκή υπάρχει ο Λάτσης. Η διαπλοκή είναι διακοµµατική, ο Λάτσης είναι υπερκοµµατικός. Είναι γενικά υπέρ πάντων. ‘Oλοι το ξέρουµε, κανείς δεν τα βάζει µε τον Λάτση, κανείς δεν µιλάει για τον Λάτση…

Το Mall λατρεύτηκε σαν θρησκεία από τα τρισευτυχισµένα media ενώ εκατοµµύρια (κυριολεκτικά) καταναλωτές συνέρρεαν και συρρέουν στα εκατοντάδες µαγαζιά-φίρµες του. Πόσοι όμως από αυτούς ξέρουν ότι αυτό που σήµερα ονοµάζεται Μall, δεν είναι άλλο από το «Χωριό Τύπου», το µεγαλύτερο σκάνδαλο πριν και µετά τους Ολυµπιακούς Αγώνες; Ένα ολυµπιακό έργο που εγκαινιάστηκε ένα χρόνο µετά τους Ολυµπιακούς!

Το κόλπο

Το κόλπο ήταν τόσο απλό, σχεδόν νηπιακό. Πρόσχηµα, το «Χωριό Τύπου» στο Μαρούσι, που θα στέγαζε, κατά τη διάρκεια των Ολυµπιακών, µέρος των ξένων δηµοσιογράφων. Ουσιαστικά, η συµφωνία που έγινε µεταξύ της Lamda Development, εταιρείας του Οµίλου Λάτση, και του κράτους ήταν η εξής: η Lamda θα έφτιαχνε (και θα νοίκιαζε στον «Αθήνα 2004») κατοικίες, προκειµένου 1.600 ξένοι δηµοσιογράφοι να ‘χουν πού να µείνουν τις 15 µέρες των Ολυµπιακών. Σε αντάλλαγµα, λίγο πιο πλάι, το κράτος θα νοµοθετούσε ώστε η Lamda να χτίσει ένα κτίριο 75.000 τετραγωνικών, σε γη που δεν της ανήκε (43 στρέµµατα του ΟΕΚ), µε τρόπο που (όπως έκρινε το ΣτΕ) απαγορεύει το Σύνταγµα. Θα ήταν το µεγαλύτερο εµπορικό κέντρο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη -και το µεγαλύτερο αυθαίρετο µε βούλα σε όλη την Ευρώπη. Και όµως, το κόλπο έπιασε! Ένα Mall 75.000 τ.µ., για τον ύπνο µερικών δηµοσιογράφων για 15 µέρες…

Οι πρωταγωνιστές

Από τη µία, ο κ. Λάτσης και η εταιρεία του, Lamda. Μαζί τους, όλος ο νεοελληνικός θίασος: η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ο τότε πρωθυπουργός (που µπλέχθηκε σε διπλωµατικό επεισόδιο µε την Ολλανδία για την υπόθεση) αλλά και ο νυν, Κώστας Kαραµανλής, που κατήγγειλε το σκάνδαλο στη Βουλή, για να το συνεχίσει ο ίδιος ως πρωθυπουργός. Ο Λαλιώτης, η Βάσω, ο Βενιζέλος (που έφτιαχναν φωτο-νόµους κόντρα στους νόµους). Μέσα σε δύο χρόνια, τριπλασίασαν τον συντελεστή δόµησης! Αλλά και οι υπουργοί της ΝΔ, οι οποίοι µε τη σειρά τους βοήθησαν να ολοκληρωθεί το αυθαίρετο. Ο Δήµος Αµαρουσίου (του δηµάρχου Τζανίκου που κατέβασε την ιδέα, και αντιµετωπίζει από τότε σειρά ποινικών διώξεων) και, φυσικά, η Γιάννα (που έστελνε επιστολές υπέρ του «ολυµπιακού» έργου)… Νονοί, που βάπτισαν το έργο «ολυµπιακό», παρότι τι σχέση µπορεί να έχει ένα εµπορικό κέντρο µε τους Ολυµπιακούς, άσε που δεν πρόλαβε να είναι έτοιµο για τους Αγώνες…

Από την άλλη, µόνο κάτι «γραφικοί» πολίτες (καµιά δεκαριά…) και το δίκιο τους. Μερικοί δικαστές και το Δίκαιο τους. Ανάµεσά τους, ξεχωρίζουµε δύο µικρούς ήρωες: τη Σοφία Σακοράφα, τη µόνη Ελληνίδα πολιτικό που φώναξε. Και τον πολίτη Δορύλαο Κλαπάκη, που ξεκίνησε τη δικαστική µάχη αναγκάζοντας τη Lamda σε δικαστικές ήττες. Αλλά φυσικά, το Mall χτίστηκε και, εδώ και πάνω από 3 χρόνια, συνεχίζει να λειτουργεί.

2001: Η αρχή – μια ιδέα του δημάρχου

Και όµως, δεν ήταν ο Λάτσης που τα ξεκίνησε όλα. Την ιδέα για «Χωριό Τύπου» στο Μαρούσι δεν την εισηγείται η κυβέρνηση, ούτε ο Αθήνα 2004, αλλά ο δήµαρχος Αµαρουσίου Παναγιώτης Τζανίκος, που βλέπει µακριά ήδη από το 2000. «Στην πραγµατικότητα, το Χωριό Τύπου στο Μαρούσι δεν υπήρχε στον φάκελο του Αθήνα 2004», λέει η Μαρία Παπασυµεών, της Παρέµβασης Πολιτών Αµαρουσίου, που αντιτάχθηκε από την αρχή στο Mall. Αλλά ο δήµαρχος Τζανίκος ξεκινά να αγοράζει οικόπεδα στην περιοχή γύρω από το Ολυµπιακό Στάδιο, µε στόχο όχι απλώς το «Χωριό Τύπου», αλλά ένα «υπερτοπικό εµπορικό κέντρο».

Το Μάρτιο του 2001, ο Δήµος υπογράφει µνηµόνιο συνεργασίας µε τον Αθήνα 2004 για το «Χωριό Τύπου». Η τελική έκταση θα φτάσει τα 202 στρέµµατα, δίπλα στο Ολυµπιακό Στάδιο στο Μαρούσι. Τα περισσότερα ανήκαν στο Δήµο Αµαρουσίου ή αγοράστηκαν από ιδιώτες. (Η διαδικασία προκάλεσε αυτεπάγγελτη δίωξη εναντίον του δηµάρχου Τζανίκου για κακούργηµα. Η υπόθεση τέθηκε τελικά στο αρχείο).

Τον Οκτώβριο του 2001, o δήµαρχος Αµαρουσίου και η ολλανδική εταιρεία MDC παρουσιάζουν το σχέδιό τους για εµπορικό κέντρο εντός της έκτασης του «Χωριού Τύπου». Όµως, από το παζλ λείπει ένα κοµµάτι: τα 43 στρέµµατα του Οργανισµού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ), στα οποία θα χτιζόταν το εµπορικό κέντρο. Ο ΟΕΚ συµφωνεί να παραχωρήσει στο Δήµο την έκταση, µε αντάλλαγµα -εκτός από χρήµατα- την κατασκευή γραφείων του στην ίδια έκταση. (Πρόκειται ίσως για το πρώτο σκάνδαλο της υπόθεσης: την έκταση αυτή την είχε απαλλοτριώσει ο ΟΕΚ με σκοπό να κατασκευάσει εκεί εργατικές κατοικίες και όχι εμπορικό κέντρο της Lamda. Τελικά, ο ΟΕΚ δεν πάρει ούτε γραφεία καθώς στο δρόμο η συμφωνία με τη Lamda (ως διάδοχο του Δήμου) θα αλλάξει…

2001: Στο παιχνίδι «Αθήνα 2004″ και κυβέρνηση

Την ιδέα του δηµάρχου και της ολλανδικής εταιρείας για εµπορικό κέντρο την υιοθετούν πάραυτα η κυβέρνηση και ο «Αθήνα 2004».

Ο Κώστας Λαλιώτης, υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, φτιάχνει το νόµο 2947/2001 (περί Ολυµπιακής Φιλοξενίας), ο οποίος προβλέπει για πρώτη φορά λειτουργία στο Χωριό Τύπου «χώρου υποδοχής πολεοδοµικού κέντρου» µε συντελεστή δόµησης 1, αλλάζοντας έτσι τη χρήση γης που ήταν αµιγούς κατοικίας. Στις 13.10.2001, ο «Αθήνα 2004» ανακοινώνει την κατασκευή του «Χωριού Τύπου» στο Μαρούσι: «H σύµβαση προβλέπει την κατασκευή υποδοµών που θα φιλοξενήσουν όλες τις βοηθητικές υπηρεσίες (εστιατόρια, ταχυδροµεία, τράπεζες, περίπτερα τύπου, γυµναστήρια, κέντρα αναψυχής)». Βοηθητικές υπηρεσίες… είναι το Mall.

2002: Η ώρα του Λάτση

Λάτσης ακόµα δεν υπάρχει στον ορίζοντα. Αλλά το Δεκέµβριο του 2001, κυκλοφορεί η φήµη ότι «Έλληνας επιχειρηµατίας ενδιαφέρεται για το έργο». Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες: οι Ολλανδοί ανησυχούν, σύµφωνα µε δηµοσιεύµατα, «ο πρέσβης τους επισκέπτεται κυβερνητικά γραφεία», και τελικά ο ίδιος ο Ολλανδός πρωθυπουργός εκφράζει δηµοσίως τη δυσφορία του προς τον κ. Σηµίτη για τους χειρισµούς της ελληνικής κυβέρνησης. Αλλά ο Σηµίτης είναι αµετακίνητος.

Ο Δήµος Αµαρουσίου παρατάει την «πρόσκληση ενδιαφέροντος» από την οποία θα έβγαιναν νικητές οι Ολλανδοί και προκηρύσσει νέο διαγωνισµό για την εξαγορά του 95% της Δηµοτικής Επιχείρησης (ΔΗΜΕΠΑ, στην οποία έχουν περιέλθει τα στρέµµατα όπου θα χτιζόταν το «Χωριό Τύπου»). «Αιφνίδιος» και µε «ασφυκτικές προθεσµίες» ο διαγωνισµός κατά την «Καθηµερινή», προκηρύσσεται στις 8.2.2002 και µόλις ένα µήνα αργότερα, στις 8.3, ανοίγουν οι προσφορές. Λίγες µέρες αργότερα, γίνεται γνωστό ότι η Lamda έχει κάνει την καλύτερη προσφορά: 129 εκατ. ευρώ, αρκετά πάνω από τον δεύτερο.

2002: Το δώρο της Βάσως

Η «Καθηµερινή» µας προϊδεάζει για τη συνέχεια: «Οι εκτάσεις δεν διαθέτουν τον απαραίτητο συντελεστή δόµησης». «O ιδιώτης πρέπει να πιέσει την πολιτεία να προχωρήσει σε αλλαγή συντελεστή». Από το στόµα του ιδιώτη και στης Βασούλας το αυτί: στη Βουλή έρχεται τροπολογία της Βάσως Παπανδρέου σε νοµοσχέδιο για τα… υδατορέµατα. Εκτοξεύει τον συντελεστή δόµησης στο 2 (από 1) για τα 43 στρέµµατα του εµπορικού κέντρου και µε διάφορα άλλα εφευρήµατα η οικοδοµήσιµη έκταση του εµπορικού κέντρου από 23.000 τ.µ. που ήταν στο νόµο Λαλιώτη φτάνει τα 85.000 τ.µ.!

Η σύµπτωση µεταξύ διαγωνισµού (τον οποίο κερδίζει η Lamda) και τροπολογίας δεν περνά απαρατήρητη στη Βουλή. Σχολιάζει ο… Μητσοτάκης: «Ενώ ο διαγωνισµός είναι σε εξέλιξη, δηµιουργείτε υπεραξίες δισ. και σκάνδαλο που σε άλλες εποχές µια κυβέρνηση µε ευαισθησία θα είχε παραιτηθεί». Και συνεχίζει: «Όλα γίνονται εκ του πονηρού και καλύπτουν σκανδαλώδη συµφέροντα».

Τις ίδιες ηµέρες, δύο γυναίκες στέλνουν δηµοσίως δύο επιστολές στη Βουλή µε αντίθετο µεταξύ τους στόχο. Είναι η Γιάννα Αγγελοπούλου, πρόεδρος του Αθήνα 2004, και η Σοφία Σακοράφα, δηµοτικός σύµβουλος Αµαρουσίου και µέλος της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ.

Η Σακοράφα κάνει έκκληση στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να µην ψηφίσουν την τροπολογία, την οποία χαρακτηρίζει «έγκληµα», µιλώντας για «υλοποίηση σχεδιασµών πέρα από κάθε νοµιµότητα, που µοναδικό σκοπό έχουν τη δηµιουργία κερδών».

Μεταξύ των δύο συνεδριάσεων της Βουλής, επεµβαίνει και η Γιάννα. Υπογραµµίζει την «αναγκαιότητα του Χωριού Τύπου» και θεωρεί την «αλλαγή του σ.δ. απαραίτητη για την κατασκευή του». (Απαραίτητη για ποιον; Η αλλαγή του συντελεστή αφορούσε το… εµπορικό κέντρο και όχι τις κατοικίες των δηµοσιογράφων).

Σύσσωµη η αντιπολίτευση αντιδρά – αλλά οι πιο βαριές κουβέντες ακούγονται από τους βουλευτές της… ΝΔ. Λέει ο… αντεξουσιαστής Αλογοσκούφης: «Υποψιάζοµαι ότι θα δηµιουργηθούν υπεραξίες δισ. Αν κάποιοι είχαν πληροφορίες για την αλλαγή του συντελεστή, ενδεχοµένως να έκαναν άλλες προσφορές στο διαγωνισµό. [...] Η Βουλή δεν µπορεί να µετατρέπεται σε πλυντήριο συµφερόντων». Και µετά έρχεται η ώρα της ψηφοφορίας: Οι βουλευτές της ΝΔ εγκρίνουν (!) τη διάταξη.

2003: Η ώρα του Δορύλαου…

Είναι η ώρα για τον Δορύλαο να πάρει το δόρυ του! Τον Δορύλαο Κλαπάκη, αρχιτέκτονα και Μαρουσιώτη, που από χρόνια κυνηγά στη δικαιοσύνη όσους αυθαιρετούν στο Μαρούσι. Ακολουθούν δικαστικές µάχες – και ήττες για την πλευρά της Lamda. Αρχικά, ασφαλιστικά µέτρα που γίνονται δεκτά (04.06.2002) και διακόπτουν το έργο. Και τελικά, ένα χρόνο αργότερα (09.04.2003), η απόφαση 1528/2003 του Συµβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), που είναι καταπέλτης: Η κατασκευή του έργου -λέει- παραβιάζει το άρθρο 24 του Συντάγµατος και επιβαρύνει ανεπανόρθωτα το οικιστικό περιβάλλον. Η Ολοµέλεια ακυρώνει οµοφώνως τις σχετικές αποφάσεις υπουργών και κρίνει αντισυνταγµατικό το νόµο Λαλιώτη. Το ανώτατο δικαστήριο της χώρας διατάζει να σταµατήσει το έργο.

Και ενώ το ΣτΕ έχει αποφασίσει από το Φεβρουάριο (αλλά η απόφασή του δεν έχει δηµοσιοποιηθεί), η Lamda φανερώνει τις προθέσεις της. Δηµοσιεύµατα γράφουν πως το έργο «µε ταχύτατους ρυθµούς υλοποιείται», «το εργοτάξιο δουλεύει σε διπλή βάρδια». Ας λέει το ανώτατο δικαστήριο, όλα συνέχισαν σαν να µην υπήρχε η απόφαση του. Λέει ο δηµοσιογράφος Τάσος Τέλλογλου στο βιβλίο του «Η Πόλη των Αγώνων»: «Στο διάστηµα ενός µήνα, ο Δ. Κλαπάκης γράφει πέντε φορές στον διοικητή του Αστυνοµικού Τµήµατος Αµαρουσίου Χρήστο Σαπουνά και δύο φορές προς τους προϊσταµένους του, ζητώντας τους να εφαρµόσουν το νόµο». Παρά τα αιτήµατα των κατοίκων αλλά και την παραγγελία της Εισαγγελίας, το τοπικό αστυνοµικό τµήµα επικαλείται «οδηγία» υπηρεσίας του ΥΠΕΧΩΔΕ να µη σταµατήσουν. Τα ΜΜΕ -ακόµα κι αυτά που είχαν αναφερθεί στην απόφαση- σιωπούν. Στο κρίσιµο µάλιστα διάστηµα µετά την απόφαση του ΣτΕ και πριν το νέο νόµο Βενιζέλου, στις 16.12.2003, σκοτώνεται σε εργατικό ατύχηµα στο εργοτάξιο ο Αλβανός εργάτης Νταλίπ Ντόκα.

2003: Το πραξικόπημα κατά του ΣτΕ

Όταν είχε γίνει γνωστή η απόφαση του ΣτΕ, ο (συνταγµατολόγος) Ευάγγελος Βενιζέλος δήλωσε πως «θα συµµορφωθούµε». Λίγους µήνες αργότερα, θα είναι αυτός που θα υφάνει τον νόµο 3207/2003 περί «Ολυµπιακής Προετοιµασίας», που θα νοµιµοποιήσει το αυθαίρετο. Μειώνει τον σ.δ. από 2,0 σε 1,9 (!) αλλά επεκτείνει τη χρήση γραφείων και σε άλλο οικοδοµικό τετράγωνο. Συνολικά επιτρέπει το χτίσιµο 121.000 τ.µ. στο «Χωριό» (Mall + κατοικίες + γραφεία)!

Ο νοµοθέτης Βενιζέλος παίρνει αυτή τη φορά τα µέτρα του: ο νόµος έχει το χαρακτήρα οικοδοµικής άδειας και έτσι δεν χρειάζονται υπουργικές αποφάσεις για την εφαρµογή του. «Αυτό έγινε» εξηγεί ο Δ. Κλαπάκης, «ώστε οι πολίτες να µην έχουν πού να προσφύγουν, αφού υπουργική απόφαση δεν υπήρχε και προσφυγή κατά νόµου δεν µπορεί να γίνει…». (Για την πατέντα Βενιζέλου και τη σημασία της, περισσότερα εδώ).

Καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπέτειας, ο Δορύλαος Κλαπάκης (που ανήκει στο ΠΑΣΟΚ) θα στείλει επιστολές στον πρωθυπουργό Κώστα Σηµίτη. Σε µία απ’ αυτές, γράφει: «Επανειληµµένως έχετε προτρέψει τους πολίτες να προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη για µη νόµιµες ενέργειες µελών της κυβέρνησης. Τώρα, πιστός στα λόγια σας, θα πρέπει να δώσετε εντολή για εφαρµογή της δικαστικής απόφασης από τους υπεύθυνους υπουργούς, εκτός αν οι δικαστικές αποφάσεις εφαρµόζονται επιλεκτικά. [...] Περιμένοντας να πράξετε αμέσως τα δέοντα και να σταματήσει αμέσως αυτό το μη νόμιμο έργο».

Το έργο δεν θα σταματήσει ποτέ. Λόγοι εθνικού συμφέροντος το απαιτούν. Αλλά τελικά στους Ολυμπιακούς της Αθήνας τον Αύγουστο του 2004, το μεν Mall, υπό ανέγερση ακόμα, καλύφθηκε µε πανέλα ώστε να µη φαίνεται το εργοτάξιο (η τρύπα, όπως έλεγαν οι Μαρουσιώτες), και φυσικά ούτε κατά διάνοια εξυπηρέτησε «ολυµπιακές χρήσεις». Το δε Ολυμπιακό Χωριό Τύπου (για χάρη του οποίου έγιναν όλα αυτά) αντί για 5.000 δημοσιογράφους που επρόκειτο να φιλοξενήσει, θα φιλοξενήσει… πόσους; (Η σοκαριστική απάντηση εδώ!)

Λίγο νωρίτερα, το Μάρτιο του 2004, η ΝΔ γίνεται κυβέρνηση µε σηµαία τον πόλεµο κατά της διαπλοκής. Ο Καραµανλής κατονοµάζει τους περίφηµους νταβατζήδες, αλλά σ’ αυτούς δεν συγκαταλέγεται ο Σπύρος Λάτσης. Η ΝΔ νοµοθετεί το βασικό µέτοχο κατά επιχειρηµατιών όπως ο Μπόµπολας και ο Κόκκαλης, αλλά για το Μall τσιµουδιά! Και όµως, ένα χρόνο νωρίτερα (04.02.2003) ο Κώστας Καραµανλής δεν µάσαγε τα λόγια του από το βήµα της Βουλής: «Ολυµπιακό Χωριό Τύπου: Περίπτωση αλλαγής όρων διαγωνισµού µετά το άνοιγµα των προσφορών. [...] Δόθηκε δώρο µια υπεραξία της τάξεως των 145 δισεκατοµµυρίων περίπου στον ανάδοχο του έργου στο Μαρούσι. Το θυµάστε;»

Ο ίδιος πάντως το ξέχασε, γιατί η κυβέρνησή του συνέχισε όπως οι προηγούµενοι. Ίσως ρόλο να παίζει και η προαναγγελθείσα συνάντηση του πρωθυπουργού µε τον Σπύρο Λάτση µε θέµα ακριβώς το Mall, σύµφωνα µε την εφηµερίδα «Πρώτο Θέµα», την άνοιξη του 2005. «Ο Λάτσης δεν ζητά, απαιτεί» γράφει η εφηµερίδα. Επί των ηµερών ΝΔ, το έργο ολοκληρώνεται και λειτουργεί. Μετά τους µάγους του συντελεστή δόµησης Λαλιώτη, Βασούλα, Βενιζέλο, οι µαθητευόµενοι µάγοι της ΝΔ: ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, που, ενώ είναι ο εποπτεύων του ΟΕΚ, αφήνει το σκάνδαλο να συνεχίζεται. Ο Προκόπης Παυλόπουλος, που φτιάχνει τον νόµο 3392/2005, µε τον οποίο ο εποπτεύων υπουργός του ΟΕΚ (ο… Παναγιωτόπουλος) της παραχώρησης της έκτασης στη Lamda.

Το Mall εγκαινιάζεται στις 25.11.2005. Ο υπουργός Ανάπτυξης Δηµήτρης Σιούφας κόβει την κορδέλα. Είναι ο ίδιος που παλιότερα τηλεφωνούσε σε συµβούλους του Μαρουσιού να τους συγχαρεί για την αντίστασή τους. Tώρα αποκαλεί το έργο «κούκλα», αγνοώντας προφανώς πως πολλά από τα καταστήµατα του Mall λειτουργούν χωρίς άδεια…

Τι κρύβεται πίσω από τη νέα αναβολή για τις 5 Φεβρουαρίου του… 2010; Γιατί το ΣτΕ αποφάνθηκε για την υπόθεση του Βοτανικού αλλά ανέβαλε για νιοστή φορά τη δίκη του Mall;

Για μία ακόμα φορά, η δίκη του Mall αναβλήθηκε.

Η υπόθεση επρόκειτο να εκδικασθεί στις 9 Οκτωβρίου αλλά πήρε νέα αναβολή. Και μάλιστα όχι για ένα μήνα αργότερα, όπως αρχικά πιθανολογήθηκε – αναβολή που θα δικαιολογείτο από τη συγκυρία των εκλογών – αλλά για 4 μήνες μετά, για την 5^η Φεβρουαρίου 2010, όπως από την πρώτη στιγμή σας πληροφορήσαμε μέσω του twitter μας.

Αν ήταν η πρώτη ή η δεύτερη αναβολή θα το καταλαβαίναμε. Αλλά εδώ έχουμε χάσει το μέτρημα!

Μια υπόθεση που ξεκίνησε δικαστικά το 2001. Μια προσφυγή στο ΣτΕ που ασκήθηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 2003*.

Οκτώ και έξι χρόνια μετά αντιστοίχως, η υπόθεση αναμένει ακόμα την εκδίκασή της. Γιατί άραγε;

Την ίδια μέρα που η δίκη του Mall πήρε νέα αναβολή, άλλες υποθέσεις, αναλόγως σημαντικές, εκδικάσθηκαν κανονικά από το ΣτΕ. Όπως η ανακοίνωση της απόφασης που λέει «όχι» στο εμπορικό κέντρου του Βωβού και στο δημαρχιακό μέγαρο του Κακλαμάνη στο Βοτανικό αλλά «ναι» στο γήπεδο του Παναθηναϊκού. Εξέλιξη ιστορική γιατί δικαίωσε τους 130 ξεροκέφαλους πολίτες απέναντι σε ισχυρούς αντιπάλους.

Γιατί όμως το ΣτΕ και πάλι ανέβαλε το Mall;

Πολλά περνάνε από το μυαλό μας, που έχουν να κάνουν κυρίως με πιέσεις προς τους δικαστές. (Αυτό δεν αποτελεί υπαινιγμό εναντίον των δικαστών αλλά το αντίθετο. Ξέρουμε καλά ότι σε αυτή την υπόθεση έχουν απομείνει σχεδόν μόνοι, απέναντι σε έναν παντοδύναμο συνασπισμό πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων.) Αλλά ας περιοριστούμε στο πιο μετριοπαθές συμπέρασμα: Αν μη τι άλλο, η νιοστή αναβολή της υπόθεσης αποδεικνύει αυτό που λέμε εδώ και μήνες: Στη δίκη αυτή διακυβεύεται κάτι πολύ μεγαλύτερο από το ίδιο το Mall.

Ίσως να νομίζουν ότι με τις συνεχείς αναβολές, θα ξεχάσουμε κι εμείς όπως ξεχνούν κάποιοι άλλοι. Άλλωστε τα χρόνια περνούν και στο μεταξύ πολλοί από τους πρωταγωνιστές της υπόθεσης αποστρατεύονται – αφού όμως πρώτα έκαναν αυτό που «έπρεπε».

Κακούργημα ΟΕΚ, Μαρούσι «τουριστική πόλη», εκτροπή Αχελώου, τολμηροί νομικοί…

Από τον Ιούνιο ώς τον Σεπτέμβριο, τέσσερα χαμένα επεισόδια της υπόθεσης του Mall που πέρασαν εντελώς απαρατήρητα.

* Τον Ιούνιο, ο 6ος Ανακριτής άσκησε δίωξη για κακούργημα εναντίον του πρώην δ.σ. του ΟΕΚ για το πολλαπλό σκάνδαλο της πώλησης της έκτασης του Mall στην εταιρεία Lamda. Ζημιά για το Δημόσιο, σύμφωνα με τον ανακριτή: 294 εκατ. ευρώ (ή 100 δισ. δρχ!). Η είδηση αποσιωπήθηκε πλήρως από τα ΜΜΕ. (Πριν μερικές μέρες το Δικαστικό Συμβούλιο αποφάσισε να ταπώσει τον Ανακριτή και να θέσει την υπόθεση στο αρχείο, πάλι χωρίς την παραμικρή δημοσιότητα…)

* Τον Ιούλιο, ο δήμαρχος Αμαρουσίου Γιώργος Πατούλης, με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, μετέτρεψε το Μαρούσι σε «τουριστική πόλη», ανοίγοντας έτσι το πρώτο παραθυράκι για την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας στο Mall. (Διαβάστε εδώ το ρεπορτάζ του facthemall).

* Τον Αύγουστο, η χαμένη στη θερινή ραστώνη είδηση δεν αφορά εκ πρώτης όψεως το ίδιο το Mall αλλά το ΣτΕ και την εκτροπή του Αχελώου. Την ώρα που το ΥΠΕΧΩΔΕ, ασθμαίνοντας, προωθεί το τελευταίο μέρος του σχεδίου, το ΣτΕ αποφασίζει εκτός απροόπτου να παραπέμψει την υπόθεση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

To γιατί η υπόθεση του Αχελώου αφορά και το Mall, διαβάστε το εδώ. Υπενθυμίζουμε πάντως ότι στον Αχελώο, η κυβέρνηση το 2007 για να παρακάμψει το ΣτΕ κατέφυγε στο ίδιο κόλπο που πρωτοχρησιμοποίησε στην υπόθεση του Mall. Ενέταξε τους περιβαλλοντικούς όρους του έργου μέσα σε νόμο (αντί σε διοικητική πράξη) ώστε το ΣτΕ να μην μπορεί να τους ακυρώσει (αφού τυπικά ακυρώνει μόνο διοικητικές πράξεις).

Η νέα απόφαση του ΣτΕ αναμένεται να ανακοινωθεί επίσημα μετά τις εκλογές αλλά στην ουσία είναι ιστορική: Πρώτον, ανοίγει το δρόμο για νέες δικαστικές προσφυγές που ενδεχομένως θα οδηγήσουν στο σταμάτημα του έργου. Δεύτερον, το ΣτΕ, παραπέμποντας την υπόθεση στο Ευρωπαικό Δικαστήριο (ενώ θα μπορούσε απλώς να την απορρίψει), στρέφεται για πρώτη φορά ευθέως εναντίον νόμου. Εν αναμονή της δίκης του Mall, το νομοθετικό ανοσιούργημα που πρωτοχρησιμοποιήθηκε για το Mall με σκοπό την ντε φάκτο κατάργηση του ΣτΕ, δέχεται ένα πολύ σοβαρό πλήγμα.

* Κάτι λοιπόν αλλάζει; Τον Σεπτέμβριο, ίσως για πρώτη φορά, στο νομικό συμπόσιο που διοργάνωσε ο Επιστημονικός Όμιλος Μάνεση στη Σύρο, νομικοί (δικαστές, δικηγόροι, πανεπιστημιακοί) μίλησαν στα ίσια για το νομικό σκάνδαλο της υπόθεσης του Mall. Εκεί που κιοτεύουν οι «προοδευτικοί» πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ακτιβιστές, τολμούν οι «συντηρητικοί» δικαστές…

Ο πρώην δήμαρχος Αμαρουσίου καταδικάστηκε ξανά για συκοφαντική δυσφήμηση σχετικά με την υπόθεση του Mall – αυτή τη φορά εναντίον της Σοφίας Σακοράφα, ίσως της μοναδικής βουλευτή που μίλησε δημόσια για το σκάνδαλο. 

Επτά μήνες μετά την πρώτη καταδίκη του πρώην δημάρχου Αμαρουσίου, Παναγιώτη Τζανίκου, για συκοφαντική δυσφήμηση, μια νέα απόφαση δικαστηρίου τον κρίνει ένοχο για το ίδιο αδίκημα. Αυτή τη φορά καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκισης, με δικαίωμα εξαγοράς, για τις κατηγορίες που εξαπέλυσε εναντίον της Σοφίας Σακοράφα, την εποχή που η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και τότε δημοτική σύμβουλος Αμαρουσίου, μαζί με τον Δορύλαο Κλαπάκη, ήταν σχεδόν οι μόνοι που αντιστάθηκαν στα σχέδια Τζανίκου για την ανέγερση του Mall. Ο τότε δήμαρχος κατηγορούσε τη Σακοράφα πως ο λόγος που εναντιωνόταν στο Mall (πετυχαίνοντας μάλιστα τη μείωση της δόμησής του) ήταν ότι… εξυπηρετούσε επιχειρηματικά συμφέροντα.

Στη δίκη της 1^ης Ιουλίου δεν εμφανίστηκε ούτε ο ίδιος ο Τζανίκος, ούτε οι δικηγόροι του. Όπως φαίνεται, είχε ανειλημμένες υποχρεώσεις στο νέο του πόστο ως… σύμβουλος του δήμου Αρτέμιδος. 

Στην πρώτη καταδίκη του Τζανίκου (τον Ιανουάριο του 2009, για συκοφαντική δυσφήμηση εναντίον του Δορύλαου Κλαπάκη), η ομερτά των ΜΜΕ είχε σπάσει από ένα ανώνυμο email – αεροπλανάκι που πέταξε από υπολογιστή σε υπολογιστή και έγινε η αφορμή για τη δημιουργία σχετικού γκρουπ στο Facebook και μερικών – έστω και μετρημένων στα δάχτυλα του ενός χεριού- δημοσιευμάτων της είδησης. Αυτή τη φορά, η είδηση δεν έχει εμφανιστεί μέχρι στιγμής σε κανένα μπλογκ, πόσω μάλλον σε κάποιο από τα παραδοσιακά ΜΜΕ.

Η νέα καταδίκη Τζανίκου επαναφέρει και ένα άλλο ερώτημα: Τι κάνει σήμερα ο (δις καταδικασμένος από την ελληνική δικαιοσύνη) πρώην δήμαρχος Αμαρουσίου; Η απολαυστική, όσο και ξενερωτική (για την πολιτική μας ζωή) απάντηση, εδώ.

… δηλαδή 100 δισ. δρχ ήταν η ζημιά του ΟΕΚ από τη μεταβίβαση της έκτασης του Mall. Δεν το λέμε εμείς. Έτσι αποφάνθηκε πριν μερικές μέρες ο 6ος Τακτικός Ανακριτής. Για να δούμε, θα το γράψουν τα ΜΜΕ;

Μετά από ανάκριση που κράτησε τέσσερα χρόνια, ο 6ος τακτικός ανακριτής ανακριτής άσκησε δίωξη για απιστία σε βαθμό κακουργήματος εναντίον του πρώην ΔΣ του ΟΕΚ. Είχε προηγηθεί μήνυση του Μαρουσιώτη Δορύλαου Κλαπάκη, η οποία κατατέθηκε από τη δικηγόρο Κατερίνα Ψάλτη, εναντίον της διοίκησης του ΟΕΚ, για την απευθείας μεταβίβαση των 43 στρεμμάτων του ΟΕΚ (έκταση στην οποία χτίστηκε το Mall) στην εταιρεία Lamda.

Κατηγορούμενοι είναι οι: Άγγελος Οικονομόπουλος (ο πρόεδρος του ΟΕΚ που, κατά μία εκδοχή, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση επειδή δεν υπέγραφε την παραχώρηση), Φώτης Αγαδάκος (αντιπρόεδρος του ΟΕΚ, αυτός που υπέγραψε τελικά την παραχώρηση), Ιωάννης Πασούλας, Φυλίτσα Παγουροπούλου, Γρηγόρης Πελωριάδης, Παναγιώτης Καρακατσάνης, Κωνσταντίνος Εγγλέζος, Όλγα Κατσίποδα, Γεώργιος Δρίκος, Κωνσταντίνος Γούλας, Κωνσταντίνος Κουλόπουλος, Νικόλαος Καυκάλας, Πέτρος Γιαννουλόπουλος.

Πώς όμως προέκυψε, κατά τον ανακριτή, η ζημιά των 294 εκατ. ευρώ;

Η αρχική συμφωνία του 2001, βάσει της οποίας ο ΟΕΚ θα παραχωρούσε τα 43 στρέμματα, προέβλεπε (μεταξύ άλλων πολλών) ότι (α) το εμπορικό κέντρο που θα κατασκευαζόταν θα είχε έκταση 26.000 τ.μ. και (β) ο ΟΕΚ θα λάμβανε το 50% των καθαρών κερδών σε περίπτωση που θα προέκυπταν οφέλη από μεταφορά συντελεστή.

Τελικά όμως, το εμπορικό κέντρο που η Lamda κατασκεύασε, αντί για 26.000 τ.μ., έφτασε τα 75.000 τ.μ., διαφορά δηλαδή 49.000 τ.μ. Και ο συντελεστής δόμησης, ως γνωστόν, γνώρισε διαδοχικές αλλαγές.

Ιδού τώρα ο αριθμητικός υπολογισμός της ζημιάς του Οργανισμού:

Ο ανακριτής υπολογίζει στις 12.000 ευρώ την αξία του τετραγωνικού μέτρου στην περιοχή. Συνεπώς, έχουμε: 49.000 τ.μ. x 12.000 ευρώ = 588.000.000 είναι τα επιπλέον ωφελήματα της Lamda σε σχέση με την αρχική συμφωνία. Σύμφωνα όμως με τη συμφωνία, ο ΟΕΚ έπρεπε να λάβει το μισό αυτών των ωφελημάτων, δηλαδή 588.000.000 / 2 = 294.000.000. Σχεδόν 100 δισεκατομμύρια δραχμές που φυσικά ουδέποτε έλαβε από τη Lamda…

Η ζημιά του Δημοσίου δεν είναι η μόνη αμαρτία του τριγώνου ΟΕΚ – Lamda – Malll. Σε άλλο ποστ του Facthemall, παρουσιάζουμε αναλυτικά και για πρώτη φορά την υπόθεση, εστιάζοντας στα 6 πιο κραυγαλέα σημεία της. Μια υπόθεση, που επίσης αγνοήθηκε προκλητικά από τα ΜΜΕ. Είναι αλήθεια πως, αντίθετα με το υπόλοιπο σκάνδαλο του Mall, επεισόδιά της έχουν σποραδικά αναφερθεί στον Τύπο, χωρίς όμως κάθε φορά να φαίνεται ότι το σκάνδαλο ΟΕΚ αφορά το Mall και την εταιρεία Lamda! Εξαίρεση αποτελεί το ρεπορτάζ του Χρήστου Μέγα στην Ελευθεροτυπία, το 2006, σχετικά με τον υπολογισμό του τιμήματος του οικοπέδου.

Προσοχή: Η ζημιά των 300 εκατ. ευρώ για το Δημόσιο, στην οποία κατέληξε ο ανακριτής, δεν έχει καμία σχέση με τις καταγγελίες του κ. Καραμανλή το 2003 στη Βουλή για «υπεραξίες 140 δισ. που χαρίστηκαν» στη Lamda. Η νέα εξέλιξη αναφέρεται στον ΟΕΚ και τη μεταβίβαση της έκτασης των 43 στρεμμάτων στη Lamda, ενώ η παλιότερη στην τροπολογία της Β. Παπανδρέου το 2002 με την οποία άλλαξε ο συντελεστής δόμησης…

Αν αθροίσουμε τα δύο ποσά (όπως υπολογίζονται από τον Κ. Καραμανλή και τον 6οανακριτή) φτάνουμε κοντά στα 700 εκατ. ευρώ ή 240 δισεκατομμύρια δρχ… Πόσο τελικά θα φτάσει ο λογαριασμός;

Update: Αρχές Σεπτεμβρίου, πληροφορηθήκαμε πως το δικαστικό συμβούλιο αποφάσισε να αγνοήσει τη δίωξη του 6ου Ανακριτή και να θέσει την υπόθεση στο αρχείο – και πάλι χωρίς την παραμικρή δημοσιότητα…